Κοινότητα /
Αυτή είναι η κυρία Δέσποινα. Κι αυτός ο Δημητράκης

Αυτή είναι η κυρία Δέσποινα. Κι αυτός ο Δημητράκης

Βίκυ & Δημητράκης · Αθήνα · Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2026 · 1′ ανάγνωση

Τον Δημητράκη τον βρήκα έξω από το πάρκινγκ μου τον Ιούνιο του 2020. Ήταν 4 μηνών τραυματισμένος με σπασμένη λεκάνη. Και φυσικά, τον κράτησα. Από την αρχή δέθηκε με την μητέρα μου που έμενε μαζί μου και είχε άνοια. Καθόταν ώρες ατέλειωτες στην αγκαλιά της και την κοίταζε μέσα στα μάτια, όλη την ώρα τον νανούριζε και του μίλαγε. Με το θολωμένο της μυαλό από την άνοια, έκανε όπως όταν πρωτοέγινε γιαγιά και νανούριζε τα εγγόνια της. Του χε πολλή αγάπη, γιατί Δημητράκη έλεγαν και τον άντρα της που τον είχε χάσει κοντά 20 χρόνια πριν, και ήταν το μόνο όνομα που θυμόταν, από όλους μας στην οικογένεια, παρότι μας μας έβλεπε κάθε μέρα... Αλλά κι ο γατούλης, λες και το ξερε... μόλις τον φώναζε με το όνομα του, ερχόταν στην αγκαλιά της... 5 χρόνια γινόταν αυτό, ώσπου η κυρία Δέσποινα άφησε την τελευταία της πνοή στον καναπέ, στην θέση που πάντα της άρεσε, για να κοιτάει έξω από το παράθυρο. Ο Δημητράκης την προηγούμενη μέρα, δεν είχε πάει στην αγκαλιά της. Βέβαια δεν τον φώναζε πια, αλλά αυτός πήγαινε από μόνος του, κάθε μέρα. Αλλά εκείνη την ημέρα δεν πήγε. Ήταν κουλουριασμένος σε μια γωνιά στη βεράντα. Από τότε και μέχρι τώρα, (πέρασε ήδη 1 χρόνος), ο Δημητράκης κοιμάται , κάθεται, ξεκουράζεται, εκεί που καθόταν εκείνη. Ήταν η θέση της και είναι πλέον η δική του.

Αυτή είναι η κυρία Δέσποινα. Κι αυτός ο Δημητράκης — 2
Αυτή είναι η κυρία Δέσποινα. Κι αυτός ο Δημητράκης — 3

Έχεις κι εσύ μια ιστορία?

Κάθε ιστορία εδώ την έγραψε κάποιος σαν κι εσένα.

Γράψε τη δική σου