Κοινότητα /
Η Άικο εξομολογείται: Από μια νησίδα δρόμου, στην κορυφή της ιεραρχίας

Η Άικο εξομολογείται: Από μια νησίδα δρόμου, στην κορυφή της ιεραρχίας

MARIAL & Άικο · Αθήνα · Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2026 · 2′ ανάγνωση

Γεια σας, είμαι η Άικο και κάποτε βρέθηκα ολομόναχη πάνω σε μια νησίδα δρόμου, μικρή, φοβισμένη και μην βλέποντας σχεδόν τίποτα. Ευτυχώς, δύο κορίτσια αποφάσισαν να με βοηθήσουν και με πήγαν στο φιλοζωικό σωματείο της περιοχής τους.

Εκεί γνώρισα τη Μαρία, η οποία πιστεύει μέχρι σήμερα ότι εκείνη με διάλεξε, η αλήθεια είναι ότι δεν έχω βρει την καρδιά να της εξηγήσω τι πραγματικά συνέβη. Το αρχικό σχέδιο ήταν να πάω σπίτι της και να γνωρίσω τον γάτο της, τον Σουρί, εγώ όμως είχα άλλα σχέδια.

Πριν εγκατασταθώ μόνιμα, αποφάσισα να κάνω ένα μικρό τουρ σε κτηνιάτρους, εξετάσεις, μαγνητικές και χειρουργεία. Οι γιατροί ανακάλυψαν ότι είχα εκτεταμένους πολύποδες στα αυτιά, δερματικά προβλήματα, νευρολογικά συμπτώματα και ένα κεφαλάκι που είχε αρχίσει να γέρνει μόνιμα προς τη μία πλευρά, κοινώς είχα τα θεματάκια μου. Η μαγνητική έδειξε ότι για να συνεχίσω τις γατίσιες δραστηριότητές μου, έπρεπε να γίνει χειρουργείο. Έτσι αφαιρέθηκαν οι πολύποδες μαζί με το εσωτερικό μέρος του δεξιού αυτιού μου και ένα μεγάλο μέρος του εξωτερικού. Η ακοή μου από εκεί είχε ήδη αποχωρήσει οικειοθελώς αρκετό καιρό πριν. Το δεξί μου αυτί σήμερα είναι λίγο κουτσουμπό, εξωτερικά είναι μισό και από μέσα βγάζει κάτι τριχούλες που προσωπικά θεωρώ χαρακτηριστικό υψηλής αισθητικής, οι άλλοι το λένε περίεργο.

Μετά το χειρουργείο όμως συνέβη κάτι πολύ παράξενο, ξαφνικά αισθανόμουν καλύτερα, πιο ήρεμη, πιο χαλαρή, σαν κάποιος να είχε κατεβάσει την ένταση από έναν θόρυβο που άκουγα συνέχεια μέσα στο κεφάλι μου. Επιτέλους, με λίγη ησυχία στο κεφάλι μου, είχα χρόνο να ασχοληθώ με τα σημαντικά πράγματα της ζωής, όπως το να οργανώσω το σπίτι μου. Βέβαια στο σπίτι ήδη έμενε ένας γάτος που λεγόταν Σουρί, ο οποίος πίστευε ότι θα αποκτούσε αδερφή, τελικά απέκτησε προϊσταμένη.

Η γνωριμία μας κράτησε αρκετούς μήνες. Εκείνος ήθελε πολύ να με γνωρίσει αλλά εγώ ήθελα πρώτα να εξετάσω αν είναι κατάλληλος υπήκοος, τελικά τον κράτησα. Σήμερα, σχεδόν δύο χρόνια μετά, ταξιδεύω μαζί με την οικογένειά μου στο εξοχικό, απολαμβάνω την ησυχία, τα χάδια και τις αγαπημένες μου θέσεις για ύπνο. Αν και παραμένω λίγο φοβική καμιά φορά, όντας πλέον εντελώς τυφλή, λίγο κουφή, με ένα κουτσουμπό αυτί με πεταχτές τριχούλες και έναν εντυπωσιακά μεγάλο ιατρικό φάκελο, τα καταφέρνω μια χαρά. Μάλιστα, κάθε φορά που ετοιμάζονται τα μπολάκια με την υγρή τροφή, αρχίζω να κάνω σβούρες γύρω από τον εαυτό μου με τόση ταχύτητα που η οικογένειά μου φοβάται ότι κάποια μέρα θα απογειωθώ. Από την πλευρά μου πιστεύω ότι είμαι απλώς μια γάτα που βρήκε τελικά το σπίτι της και αφού το βρήκα, σκοπεύω να το διοικώ για πολλά χρόνια ακόμα!

Η Άικο εξομολογείται: Από μια νησίδα δρόμου, στην κορυφή της ιεραρχίας — 2
Η Άικο εξομολογείται: Από μια νησίδα δρόμου, στην κορυφή της ιεραρχίας — 3
Η Άικο εξομολογείται: Από μια νησίδα δρόμου, στην κορυφή της ιεραρχίας — 4
Η Άικο εξομολογείται: Από μια νησίδα δρόμου, στην κορυφή της ιεραρχίας — 5
Η Άικο εξομολογείται: Από μια νησίδα δρόμου, στην κορυφή της ιεραρχίας — 6
Η Άικο εξομολογείται: Από μια νησίδα δρόμου, στην κορυφή της ιεραρχίας — 7
Η Άικο εξομολογείται: Από μια νησίδα δρόμου, στην κορυφή της ιεραρχίας — 8

Έχεις κι εσύ μια ιστορία?

Κάθε ιστορία εδώ την έγραψε κάποιος σαν κι εσένα.

Γράψε τη δική σου